mei 29th, 2011

Juffrouw Knor en Meneer Bor,
Geen klanten maar 2 nieuwe huisgenoten. Sinds het vroege voorjaar stappen 2 dappere enigszins eigenwijze varkens rond op Heileuver. Om de nieuwsgierigheid en reislust van de varkens in toom te houden hebben we gekozen voor een voor een vorstelijke ren met een nachtverblijf. Twee zware sloten en een stroomdraadje (is echt nodig) houden Juffrouw Knor en Meneer Bor in toom. Gezien de bezigheden gedurende de dag denk ik overigens dat Meneer en Mevrouw helemaal geen tijd hebben om het erf te ontvluchten ( mocht de ren ooit ongemerkt niet op slot zijn) ze zijn namelijk de hele dag bezig met wroeten. In Frankrijk worden varkens nog ingezet om truffels op te sporen en in Engeland hadden ze lang geleden nog een taak als jacht’hond’ maar onze varkens verrichten beter werk dan de eerste beste bulldozer ; Alsof er goud in de grond zit
Na enige weken van observatie, mag ik terecht constateren dat Juffrouw Knor enige vorm van ADHD heeft. Het parcours ( een royale buitenren) wordt vele keren per dag doorkruist op een niet varkenswaardige snelheid ( waar komt anders de term ‘een lui varken’ vandaan?) voorts ploegt zij de halve ren om, ploft in de poel en begint weer van voor af aan haar bezigheden te herhalen. Tussendoor- een varken dient op gezette tijden zijn eten te krijgen- gunt zij zich maximaal 3 minuten om een vracht eten naar binnen te schrokken . Meneer Bor daar en tegen is wat beschouwelijker ingesteld. Hij is ontdaan van zijn ‘mannelijkheid’ en loopt een beetje onzijdig te wezen; niet stoer, niet mannelijk, niet bazig een beetje een sukkeltje maar wel aardig. Wordt overactief bij het horen van het voer in de trog en vindt het verder wel oke.
Volgens de gegevens zijn ze broer en zus dus het is maar goed dat meneer Bor een ‘het[E1] ’ is. Mijn varkenskennis is zeer beperkt en ik stort me op internet alwaar ik lees dat varkens bijzonder intelligent zijn, 26 soorten geluiden produceren en vocaal communiceren. Observatie leert dat er alleen gecommuniceerd wordt als ik met het voer kom, ik denk dat ik ze versta, ik vertaal het als; honger, honger, meer meer. Als ze een stukje kaas krijgen ( waarom ook niet) zijn ze net zo blij als mening klant. Fijnproevers zijn het! Dat ze schreeuwen als een speenvarken hebben we ondervonden.  In al mijn onwetendheid dacht is 2 kleine roze biggen te kopen van zo’n halve meter lengte, met gemak zouden ze achter in de auto passen in een speciekuip. Echter het werden 2 bonte varkens die wat ( heel wat) groter waren en als ying en yang in de speciekuipen achter in onze oude trouwe VW werden gepropt met daar tussen in Thomas. Thomas die tot dat moment nog atijd had overwogen om boer te worden. Het kermende geluid ging door merg en been en alle drie schreeuwden ze hun longen uit hun lijf toen ik onverwacht een scherpe bocht naar rechts nam. Nog nooit duurde 3 km zo lang. Vanwege de lucht draaide ik het dakraam openen en de fietsers gingen vanzelf aan de kant. Brabantse Thomas was er zeker van dat niemand hem hier zou herkennen, dat was een geruststelling. De lucht die Meneer en Mevrouw produceerden vroeg ernaar nog 3 dagen met open ramen te rijden.
Dat alles weegt niet op tegen de gezelligheid en aanhankelijkheid. Na een paar dagen aten ze al uit mijn hand. Echter in een artikel las ik dat een varken het karakter heeft van een peuter die nooit volwassen wordt. Nou kom ik over het algemeen alleen maar aardige peuters tegen in mijn omgeving dus ik zie het met vertrouwen tegemoet.
Meneer Bor en Juffrouw Knor zijn vrij te bezoeken. Vinden appeltjes lekker en houden van een praatje.


Posted in Nieuws | Geen reacties »

Slow Food

november 8th, 2010

Slow Food

Alles behalve ‘slow’ was onze reis naar Italie. Nog voordat de koeien gemolken werden , gingen zondag de boer en boerin in hun beste pak naar de hoofdstad en vlogen naar Turijn om een bezoek te brengen aan de ‘Internaziolae Salone del Gusto’
Het tweejaarlijkse evenement, georganiseerd door Slow Food stond al jarenlang op het verlanglijstje van de boer en nu was de tijd daar om te gaan.
Slow-Food is een organisatie de indertijd (1989) is opgericht als tegenhanger van de fastfood cultuur., het is een internationale gastronomische beweging die staat voor lekker, puur en eerlijk voedsel. Inmiddels hebben ze in meer dan 132 landen 100.000 leden en daar horen wij ook bij. We gingen dus een beetje naar ons eigen feestje.
Wereldwijd komen producenten en consumenten bijeen, zo’n 200.000 in 5 dagen, en tonen hun producten aan elkaar, laten proeven, verkopen, handelen, delen kennis, vertellen en maken elkaar enthousiast. Prachtige producten; meel van tamme kastanjes waar je de lekkerste koekjes van kunt bakken, groene kaas uit Bulgarije, heeeeel erg veel linzen uit Italie, safraan uit Italie, rijst uit Italie, Limburgse appelstroop. oplegkazen uit Nederland,  koekjes, veel chocolade, koffie, thee, onbekende granen, bonte bonen, heel veel kaas, vis, tabak, likeur, wijn, jam, pasta, hammen, koekjes , mooie broden. en nog veel meer waar we niet echt de namen van wisten.. Ook mooi om al die producenten in hun traditionele kledij te zien.
Omdat thuis alles goed geregeld was, bleven we meteen een hele week in Italie. De zon wist dat en bleef ook.
Na dit overdonderende evenement toch nog energie genoeg om de volgende dag een mooie, smakelijke en aantrekkelijke supermarkt te bezoeken, alles was er behalve Nederlandse boerenkaas. We beloofden wat stukken op te sturen en zien wel wat er van komt. Mooie site van deze supermarkt,  kun je even meegenieten Eataly. Een supersupermarkt die wereldwijd vestigingen heeft.
Na de foodtocht zetten we onze reis voort met de trein. vanaf Turijn de binnenlanden in. De herfst doet zijn best, land is al  geploegd en klaar voor de winter en de druiven zijn geoogst. Dorpjes rijgen de steden aan elkaar en omdat bijna geen enkel stationnetje een naamplaat heeft kom je nog eens ergens ( of niet) We bezoeken slow-food-collega’s en babbelen in een nog niet geregistreerde taal maar we begrijpen elkaar wel. Mooi toch. We logeren in hotels die weer helemaal hip zijn ( retro) met schilderijen aan de muur van de Heilige Maagd Maria en slapen onder bruin/roze dekens met rozen en satijnen kantjes. ’s Ochtends zit de tandeloze opa van 103 naast ons zijn pap naar binnen te slobberen.
We voelden ons erg welkom.
 

Opmerkelijk is, hoe de Italianen hun eten tot zich nemen. Ze spreiden met zorg hun handen om het bord, tillen het op ,ruiken, genieten, ruiken nogmaals en vervolgens complimenteren ze de kok en dan beginnen ze pas te eten. Het is een soort bidden maar dan zonder gebed. Een zeer mooie gewoonte. Zelfs kleine kinderen deden mee. Zo leer je dus genieten van je eten
 

Na een week van treinen, fietsen, genieten, luieren, lezen weer terug in Turijn en binnen anderhalf uur weer op Hollandse bodem. We genieten nog even na  met heerlijke kaas en worst en maken plannen om over 2 jaar er weer bij te zijn. We hebben al 2 pakjes met kaas
opgestuurd naar collega’s en wachten rustig af…… slow


Posted in Nieuws | 1 Reactie »

Ole wil een koe

november 5th, 2010

Ole wil een koe.
 

“Ík wil een koe’’ sprak Ole. ‘Als ik jarig ben, wil ik een koe!’
Daar de stadstuin niet toereikend was en de papa en mama van Ole geen tijd hadden om ook nog tweemaal daags een koe te melken, bedachten zij een plan, als je Ole kent, weet je waarom. Ole is Ole. Zoals Ole is er maar een. Als hij groot is wordt hij boer of filosoof. Of wellicht een filosofische boer, dat lijkt me waarschijnlijker.
Ole heeft al eens geoefend voor boer. Zo haalde hij eens mee de koeien op uit het land samen met zijn vriendje. Hij nam zijn taak bijzonder serieus maar was ook bijzonder geinteresseerd in de koeienvlaaien. Hij ontdekte verschillende kleurnuances , verse groene en door de zon gedroogde iets of wat grijze vlaaien. De observatie werd gevolgd door een experiment; zijn rubberlaarsjes gingen eraan. Het plezier was groot, zelfs zijn vriendje en zijn kuif kleurden groen. Wat een plezier daar midden in het weiland, de koeien werden die dag een kwartiertje later gemolken.
 

Als Ole een vraag had, ging die bijna altijd over koeien en in het begin van de vriendschap tussen de boer en Ole sprak hij de boer altijd aan met; Meneer de Boer. Ooit stelde hij de vraag of koeien blij waren.
De boer had altijd een antwoord op zijn vragen want Ole stelde alleen zinnige vragen’
 

En nu wil Ole dus een koe. Gewoon een koe! Er wordt niet gepraat over mooi, stoer,lief, sterk of groot want voor Ole zijn alle koeien mooi, stoer,lief, sterk en groot.
Dit maal niet naar Intertoys voor een kadoo maar de vader en moeder togen  naar de Heileuver. De boer was zelfs een beetje trots en ging serieus aan het werk en koos voor Wanda.. We hebben  Wanda verteld dat er af en toe een jongetje zou komen die haar extra zou aaien, wat extra voer zou geven en wellicht tegen haar zou praten. Misschien zelfs zou haar foto op een nachtkastje ergens in Zwolle komen te staan..Wanda vond alles best, wij ook en als Wanda ooit een kalfje krijgt en het is een jongetje dan noemen we hem….. juist, ja , Ole.
Zo simpel zit het leven in elkaar
Om een goede boer te worden heeft Ole al een heleboel in huis; geduld ( hij wacht al 2 maanden), nieuwsgierigheid, passie voor koeien dierenliefde, en relatieveringsvermogen. Er zijn tegenwoordig steeds meer boeren die weinig dromen, gelukkig doet Ole dat vaak en veel.
De officiële overdracht van de  adoptief’-koe’’ vindt binnenkort plaats. In het contract staat dat Wanda gewoon bij de kudde blijft want anders krijgt ze heimwee. We maken er een feestje van en Ole mag zo vaak naar Wanda als zijn papa en mama het willen. Als Ole groot is blijft Wanda gewoon van hem.
 

En nu maar hopen dat Wanda heel erg oud wordt want als je Ole ziet, weet je waarom.


Posted in Nieuws | Geen reacties »

juni 8th, 2010

ODE AAN DE TUIN I

 

De bomen dragen hun bloemen vol overgave. Ze trotseren de kou. Wellicht is het de nieuwsgierigheid en het ongeduld  van de bloemen, ze hebben ook zin in het voorjaar.

Nu nog een meisjestuin; veel roze, straks een stoere tuin met blonde appels, sappige suikerperen, zoete kersen, statige beukenhagen, sierlijke buxus ,een breed scala aan vaste planten en een mooie groentetuin. Kortom; mijn koninkrijk.

De voorpret is al groot. Het ontluikende voorjaar maakt plaats voor de te lange winter. Het lijkt of de tuin extra zijn best doet. De aardbeien bloeien uitbundig en als al die bloemen garant staan voor oogst dan hebben we dit jaar ook weer ‘zomerkoninkjes’. Toch weer iets koninklijks, zij het in de tuin en niet op het erf.

Traditiegetrouw is koninginnedag de plant-zaai-en-pootdag. Niet omdat de vlag dan uithangt maar omdat iedereen vrij is en het meestal mooi weer is. Dit jaar vanwege de kou uitgeweken naar 5 mei; ook mooi en ook een vlag.

 

De grond herinnert nog aan de winter; koud en daarom geurloos. Wormen vertoeven nog in diepere aardlagen en de wind belemmert het zaaien. Geen goede start dus. Mondjesmaar komt de zon en zondag 17 mei geloof ik er weer echt in; Alle vlijt is zichtbaar; 2  ‘Groria-aardappels boven de grond, een rijtje radijsjes, twijfelachtige peultjes, 3 asperges die niet bang zijn voor kou, voorzichtige raapstelen, een rijtje goudsbloemen ,ontspruitende sjalotten en tien zwarte nagelranden. Het komt goed met de tuin. De natuur laat ons nooit in de steek. Vol energie gaan we de zomer tegemoet!

 

 

VEEL WERK HE!

“Da doe-de verkeerd”, sprak de bruine-gazelle-met-3-versnellingen toerist aan de andere kant van de heg toen ik met zorg  een schep zand omlegde en zo een mooi zwart plantvak creeerde.

‘Da moette iemand anders laten doen”……………

Het betrof een grapje. Gelukkig, maar toch, de Gazelle-man stapt af. Zijn vrouw fietst door. We zuchten alle twee. De heg scheidt ons. Graag spitte ik verder, de man wint; ‘Ik zeg het; VEEL WERK HE’

“Nee, nee, vertel mij niks, ik heb veel in de grond gewroet, zes-en-veertig-jaar kabels leggen, Ik weet er alles van, en dan ’s avonds en in het weekend een volkstuin om de ons vrouw da gere ha!”

“Veul werk hoor”.

“Ík was de eerste met vroege aardappels, altijd en dan toch weer kregen ze  ‘fie-tof-te-ra’, van d’n buurman ja, elk jaar weer, en altijd die luizen in de slaai. Weken achter elkaar aten we bonen en als de lage boontjes op waren begonnen we aan de stokbonen, ook weer weken achter elkaar en tot slot de snijbonen. De wortels kreeg ik ook nooit zonder piersteek’, ja , ja veul werk zo’n tuin.”

Én dan de bloemkool, zo groot als een flinke voetbal, hagelwit maar wel vol met rupsen. En die slakken, nou nou, in een nacht tijd vraten ze zo een jonge rij plantjes op.”

‘Het zaad was trouwens ook niet goedkoop, de boerenbond was niet mer, zoals ut gewist war”.

“Óns keinder hoefden ok nie al die andijvie, geen tijd he “

“De bluumkes doar was ons vrouw wel groots mee,  altijd zinnia’s, dahlia’s en gladiolen.Ja, ja ze kreeg nog regelmatig een buske bloemen”

‘Spinazie moette nie teveel ineens zaaien want het schiet door waar je bij staat en trouwens een wasmand vol en er blijft maar een pan spinazie over, en veul werk, ja, ja .”

“ Nee, dan die bieten, de ene dag denk ik het kan nog niet, de andere dag he ons vrouw gin zin en een dag later zijn ze te groot, zelf de kiepen lussen ze nie. mer.”

“Ásperges ben ik nooit aan begonnen, te veel werk.”

“Éen paar jaar geleden ben ik gestopt met de tuin, ons vrouw vond het wel jammer ( red; ik kan dat begrijpen) maar ja nou gaan we vaker fietsen, ook in de rest van Nederland. Dan vatte we de caravan en trekken er op uit, toen met den tuin kon da niet he.”

“Ja, dees fiets heb ik gekregen van d’n baas; 40 jaar trouwe dienst – nooit ziek geweest he- Tsja, wie werkt er tegenwoordig nog  40 jaar bij de zelfde baas? zeg nou zelf, Nee, als je het mij vraagt .” ( red; ik vraag niks)

“Jan,  komde nog, ze hebben hier lekkere kaas.”

“Ja, die vrouw in d’n tuin hield me aan de praat.”

“Oh, ge moakt zelf kaas, das veul werk he? “

De bruine-gazelle-met-drie-versnellingen bracht Jan naar de winkel. Ik probeer het gesprek onder te spitten, daar het niet lukte, schrijf ik het maar op. Het spitten ging overigens wel sneller.

 

 

 


Posted in Nieuws | Geen reacties »

What’s in a name?

maart 22nd, 2010

What’s in a name?

De visite veerde even overeind en keek wat ongemakkelijk toen er een auto het erf opreed en de boer zonder enige vorm van emotie zei; ‘de deurwaarder’’ De boer stond op, liep energiek naar de deur en de boerin realiseerde zich, toen ze de geschrokken visite aankeek, dat ze  even iets recht moest zetten; ‘ Tja, die eten ook kaas.’’was haar verhelderende antwoord.

He, he, gelukkig, geen verhaal de grote wereld in.

Maar ook de psychiater, de bankdirecteur,  de wereldreiziger, die van het vliegveld, de buurvrouw van Wim,  de bakker, die man die bakker is geweest, de schoolmeester, de vrouw van de schoolmeester, de vrouw op de step, de vrouw met de hoofddoek de man van onder aan de berg,  de opa en oma van Thomas, de moeder van Caspar, de mensen van het konijn, de vader van Max, de moeder van die 3 jongetjes, de professor ,de veearts, de kunstenaar, de schooljuf, de pastoor, de dominee, de dokter, de moeder van Ole, de man van de bijen, de vrouw van de viool, de uitvinder , de oom van Ella en de buurman van de man van het schooltje. What’s in a name  heeft Shakespeare zich eens ooit afgevraagd en inderdaad wat doen de namen ertoe. Romeo vond het er niet toe doen. Het waren slechts de families  die niet mixten. Hun namen stelden niets voor.

De namen van onze klanten  omvatten altijd heel veel, we kennen vaak een hele familie- geschiedenis, weten wat ze eten, wat de niet eten,  weten vaak een beroep en we kennen de auto. En als er dan een kerstkaart komt van de fam Gevers uit Beneden-Leeuwen  weten we echt niet wie het is. ( sorry)  Maar als u nu als afzender schrijft: we rijden in een rode skoda en we nemen ook altijd voor de buren kaas mee en voor onze kleinzoon die in Delft studeert en stage heeft gelopen in Dubai. Ja dan weten we wie u bent.

Dus maak je geen zorgen als een van ons de keukentafel haastige verlaat en zegt, ‘’t is de deurwaarder”. Als we zouden blijven zitten moet u zich zorgen gaan maken..


Posted in Nieuws | Geen reacties »

Zilver

november 24th, 2009

De boer en de boerin gaan op reis; niet alleen- TomTomToos en het paspoort gaan mee. Dus de grens over! Het doel is het Duitse Karlsruhe. Aanleiding is de eerder deze week bezorgde brief met daarin de mededeling; Wir gratulieren Ihnen zur Pramiering Ihrer Kase.

Op pad dus. Onze Sallandse kruiden en Fenegriekkaas waren weken geleden al vooruit gereisd om deel te nemen aan een Internationale kaaskeuring, ze waren duidelijk in de smaak gevallen. Wij volgden op uitnodiging; onze kaas was genomineerd. 120 kazen van 70 verschillende bedrijven en daar waren wij bij!!!!

Alles geregeld voor koe, kaas en klant vertrokken we in de loop van zaterdagmorgen. Genietend van ons ongeplande welverdiende ‘vakantieuitje’ deden we onderweg een collegaboer aan voor koffie, kaas en ideeen. Genietend van het gouden -herfst -landschap zochten we een ‘herberg’ in de buurt van Koblenz.  Na een stevig Duits ontbijt programmeerde we onze -niet geactualiseerde ge-update TomTomToos. (Ik bespaar de details) Toch nog ruimschoots op tijd arriveerden we op de Messe ‘Ab Hof´. Dit was een beurs voor boerderijwinkels waar producenten en leveranciers elkaar konden ontmoeten. De organisatie had de internationale kaaskeuring uitgeschreven. Dit jaar voor het eerst grensoverschreidend. Er liepen veel kaasboeren en  -boerinnen rond. Het was zondag dus een dag uit voor boer en boerin. Er was veel lekkers te zien en te proeven, veel pompoenpitten in allerlei smaken, merikswortel in diverse varieteiten en lekkere appelchips ( gaan we proberen) Er waren machines voor pasta en kaas en destileerapparaten  voor  je eigen snaps.

Mijn kaasboer werd al zenuwachtig - ook al ontkent hij dat-. Rond 14.00u werden alle aanwezige kaasboeren en -boerinnen opgeroepen om plaats te nemen  op de stoelen bij het podium met daarop een tafel met netjes geordend koningsblauwe linten met een gouden randje met daaraan een plak brons, zilver of goud.
Er waren diverse categorieen en soorten kaas. De naam Heileuver werd omgeroepen en trots nam mijn kaasboer plaats op het podium naast een welgevulde  struise Duitse van ongeveer 200 pond en een meneer in lederhose met geborduurde edelweisjes op zijn bretels.  Daar stond Marinus met 2x  ZILVER voor Heileuver, iets of wat onwennig want Marinus houdt niet zo van podia. Er volgde nog een sessie van foto´s en  een oorkonde en daarna kon iedereen kaas van elkaar proeven. Lekker en interessant voor iedereen. Ver van huis lag onze kaas daar mooie te pronken en wij waren bijzonder trots.
Tevreden verlieten wij de hal en streken nog even neer voor een kopje koffie. Daar troffen wij de collega prijswinnaar in Lederhose en geborduurde edelweisjes. Felicitaties en kaasjes uitgewisseld en terwijl Marinus een diepgaand gesprek aanging over kaas raakte ik gebiologeerd door het linkeroor van de kaasmaker. Deze stoere Tiroler kaasboer, die hoog in de bergen woonde en werkte, droeg in zijn linkeroor een minuscuul klein gouden kaassnijmesje.
´Ik weet een kadootje voor je´
´Had je zijn oor gezien?
`Ik hoef echt geen kadootje hoor.

He wat jammer nou!

In euforitische stemming gaf ik  niet ge-update TTToos de opdracht de terugreis te regelen. We volgden haar blindelings totdat we opmerkten dat het heuvelachtiger werd, de boerderijen anders waren en de dorpjes on-Duits. Toen TomTomToos vertelde; bestemming bereikt, hebben we dat maar aangenomen al was het niet in de buurt van Keulen.  We aten heerlijk, de bediening droeg prachtige folkloristische kleedij en er waren veel koekoeksklokken en houtsnijwerk.

Maandag huiswaards, kilometers voor de boeg, helaas geen dagje Keulen. Storm, regen en files trotserend met 2 zilveren medailles naar huis en haard en onze kaastobbe.

 

 

 

 

 

 

 

 


Posted in Nieuws | Geen reacties »

Mag het recht zijn?

november 17th, 2009

Een prangende vraag pijnigt mijn hersens; waarom vraagt meer dan de helft van de klanten altijd; “Mag het recht zijn?”. Een kleine groep deelt het mee en een hele kleine groep duwt het mes in de richting zodat het resterende deel van de kaas onverkoopbaar is. Ongevraagd krijg ik altijd als verklaring;  ‘’Änders past het niet in de kaasbak”. 

Dus ik moet mijn gram halen bij Mhr of Mevrouw Tupperware? Zij zijn de schuldigen! In de meest on-esthetische kleuren produceert mhr/mevr Tupperware kaasbakken voor het leven. Onze enige Tupperware-erfenis omvat ook een kaasbak in de historische kleurencombinatie onbenoembaar -beige en ondefineerbaar -bruin.  De broertjes/zusjes van onze kaasbak waren vast en zeker mosgroen of oranje. U raadt het al; kaasbak jaren zestig en als we niet opletten gaat hij in 2050 ook nog mee naar het bejaardenhuis.
Mijn ijdele hoop nu is gericht op de vormgever van Tupperware; maak alstublief eens een kaasbak in de vorm van een punt.
Nu ben ik natuurlijk ook een Nederlander en de achterliggende gedachte van het ‘rechte stuk’ klinkt mij niet helemaal vreemd in de oren.
Door mij zijn mijn wiskundeleraren van de middelbare school wellicht creatiever ( en misschien geduldiger) geworden want zij moesten vaak op velerlei wijze mij iets uitleggen - dankjewel juffrouw Gielen en Mhr Segers. Maar ondanks Juffrouw Gielen en Mhr Segers kan ik  niet uitleggen dat een recht stuk kaas evenveel korst heeft als een punt kaas. Uittekenen kan ik het wel.
Maar zonder juffrouw Gielen en Mhr Segers kan ik wel uitleggen dat er in die rechthoekige kaasbak zowel een plat stuk kaas als een punt kaas past.

Rest mij de vraag waarom in al die prachtige historische schilderijen  van onze Vlamingen en onze  Hollandse meesters zoals Willem Kalf  en Abraham van Beyeren altijd gesierd worden met een degelijke, stoere punt kaas. Kijk naar een reclameboodschap, een stripverhaal of logo voor kaas, altijd  is de kaas afgebeeld in de vorm van een punt. Ik  zag punten kaas in de vorm van een kaars, een driehoekige sevettenstandaard in de vorm van een kaas. peper&zoutstelletjes in driehoeks-kaas-vorm. Dus voorbeelden te over zou je denken . En toch zit het niet in ons geheugen geprent.

Beste lezer, schroom niet,  blijf gerust om een plat stuk vragen. Ik weet als geen andere dat een tupperware kaasbak 3 generaties overleeft en dat er dan alsnog  de hond uit mag eten. Die kaasbak in de vorm van een punt komt er nooit want die kun je niet stapelen.

Mag het recht zijn?  Natuurlijk mevrouw, en u hoeft echt niet uit te leggen waarom.
Toch?


Posted in Nieuws | Geen reacties »

De Echte Prins.

mei 5th, 2009

Heileuver voor een keertje hofleverancier. Niet dat we daar zo druk mee bezig waren, het is ons overkomen. Zonder screenings, voorbereidingen, ruggespraak, de RVD, ballotage- of toetsingscommissie stonden ze ineens bij Heileuver op het erf; Prins Willem-Alexander, Prinses Maxima en de 3 prinsesjes. 
Heileuver kent vele dagen met gouden randjes maar zaterdag 25 april was een hele speciale dag, dubbel goud zou ik zeggen.
Rond 17.00 uur werden wij  aangenaam verrast door een spontaan bezoek van het prinselijk paar. Zij waren in de buurt!
Marinus heette ze welkom alsof het zijn dagelijkse bezigheid was, hij schudde een welkomswoord uit zijn mouw waar hij anders 3 weken wakker van had gelegen . Geen tijd voor zenuwen en fotocamera’s die toch nooit zijn opgeladen of altijd op een andere plek liggen dan waar jij ze had verwacht. Opgetogen ging de hele familie mee naar de kaasmakerij en de kaasopslag vervolgens naar de nietsvermoedende koeien die zich gewillig door de prinsesjes lieten aaien. Durfden ze ook de tong van Berha 6 te voelen? Ja, hoor , de prinsesjes deinsden nergens voor terug. Terwijl papa met de boer sprak over duurzaamheid,  melkquota en meer grote mensenzaken vermaakten de prinsesjes zich met de koeien.  Euro-Disney was er niets bij.  Nog allemaal kijken hoe de koeien gemolken worden en poep aan je schoenen. Dat overkomt ook prinsesjes.
Zo’n excursie maakt je hongerig, op naar de kaas. Ook koningskinderen zijn gewone kinderen met mamma’s die zeggen “Nu heb je genoeg gehad” en met een ferme zwaai het schaaltje kaas buiten handbereik van kleine handjes zetten. Prinses Amalia liet horen; “maar deze kaas lust ik wel”.  ( volgens pappa en mamma at ze sinds een tijd geen kaas meer). He, He, net een gewone familie!
‘Kan je korstjes eten?’ wilde Amalia weten en nog voor ik antwoord kon geven, verklapte ze dat mamma ze altijd opat. Maixma voegde de daad bij het woord en knabbelde genietend aan een kaaskorst.
Ze kochten lekkere stukken kaas en we namen afscheid. Er werden handen en handjes geschud en gezwaaid. Achteraf gezien klonk ons: “Tot ziens”, natuurlijk een beetje vreemd want dit gebeurt natuurlijk nooit meer.
Daar stonden we; zonder  ook maar een foto maar met dit geweldige fantastische verhaal.

Voor heel even hofleverancier!
Maandagochtend bij het ontbijt aten we het zelfde; honingklaverkaas. Smakelijk!


Posted in Nieuws | Geen reacties »

Nieuwe Mies

april 8th, 2009

De lente had niet mooier kunnen beginnen; een nieuw huisdier. Zaterdag 21 maart gearriveerd vanuit Hoogeveen, 3 jaar oud, 3 hoog gewoond en nooit in en boom geklommen. Daar was ze dan; onze nieuwe Mies, een weldoorvoede vette kat met een rug gelijk een rollade luisterd naar de naam Angel. Niet gespeend van engelachtige karaktereigenschappen ( welke kat heeft dat wel) kenden wij haar de naam Mies toe. Onder ons Nieuwe Mies.
U raadt het al, Mies in ruste, heeft voor eeuwig haar plaatsje onder de appelboom en er was plaats voor een nieuwe Mies.
De wereld heeft een overschot aan katten dus men hoeft niet lang zonder te zitten. Zaterdag 21 maart deed Prinses Angel haar entree op Heileuver. De hele hofhouding stond klaar toen Mevrouw Angel ons en welkom toeblies gelijk windkracht 12. Dag Angel, vanaf nu heet je Mies, je slaapt gezellig op het zoldertje ( je hemelbed) boven de koeien, je kattenbak is heeeeel groot en er is veel te beleven. Geniet nog twee weken van je zalm-met-broccoli-menu, je kattensnoepjes en tussendoor-sticks met makreelsmaak. Als het allemaal op is eet je gezellig mee uit de grote 5 kilo-huismerk-baal van de Welkoop. Ook lekker. Vang je een muis? Graag, die is helemaal voor jou alleen. We voorspellen je dat je het goed zult krijgen op Heileuver: veel aandacht, veel ruimte, veel vriendjes en vriendinnetjes en lekker buiten.

Na 2 weken kennen we Mies niet meer terug. Een levendige, nieuwsgierige en aanhankelijke kat. Qua menu is Mies niet kieskeurig meer: dralen  en kniezen bij een bak brokken van een huismerk doe je maar een keer zeker wanneerde buurkatten op de loer liggen. Voor je het weet heb je meeeters. Om Mies een beetje te laten aclimatiseren zijn de snoepjes op een minimaal rantsoen gezet; 2 per dag. De tussen-door-sticks-met-makreel zijn in een onbewaakt moment door de buurkat opgeschrokt. Er is nog ´snoep´ voor 2 weken en dan is alles gewoon.
Mies hoort er al helemaal bij, vindt in het gras en op grind lopen niet meer eng, is haar Delfsblauwe-halsbandje-met-belletje kwijt en is de lieveling van menig kind en volwassene.
Het komt goed met Mies!

Oh ja Mies, op Heileuver hoeven katten niet naar de tandarts. Fijn toch!


Posted in Nieuws | Geen reacties »

Wagyuvlees

februari 8th, 2009

Nieuwsbrief

Heileuver multicultureel!  Men was het gewend op Heileuver, zo nu en dan ontwaarde men een uitheemse gast . Het bleef niet bij mensen alleen. Ook de veestapel heeft recentelijk ‘vreemd bloed’ in de kudde gekregen.  Sinds 2006 deed de Wagyu zijn intrede op Heileuver.

Een wagyu is een van oorsprong Japans runderras, indertijd gebruikt als last- en trekdier. (Heel lang geleden mochten de Japanners vanwege hun geloof geen vlees eten)

Wagyu is een algemene aanduiding; Wa = oud Japanse verwijzing naar het land Japan, gyu= rundvlees ( vleesvee).

Het exporteren van de originele Japanse wagyu is verboden. Het wagyuvlees dat in Europa te koop wordt aangeboden is dan ook van fokkerijen buiten  Japan uit bijv Dalmsholte. Jawel u leest het goed; DALMSHOLTE. En het klinkt als een sprookje maar het is echt; eens in het jaar 2006 was er een eigenzinnige, vindingrijke boer die lekkere kaas maakte. Tijdens het melken  kreeg hij een idee. Mede door zijn voorliefde voor Japan besloot hij zijn veestapel wat multicultureler te maken. Hij belde CR-delta, bestelde sperma van een wagyu en Wanda 32 werd, zonder medeweten, de gelukkige.  Negen maanden later bracht zij een gelukkig vaarskalf ter wereld, Wanda 33 groeide voorspoedig. Zonder morren werd zij opgenomen in de kudde. Ze bleef niet alleen. Er volgden zelfs nog een tweeling ( 2008). In totaal waren er 5 op Heileuver, allen 50% wagyu en 50% Frysian- Holstein.

Buiten de heerlijke Heileuver kaas is er nu ook voortaan heerlijk Heileuver vlees.

Waarom is het zo’n bijzonder vlees? Het wagyuvlees is gemarmerd vlees. Het vet is enkelvoudig onverzadigd en smelt bij kamertemperatuur. Het bevat de goede omega3 vetten en als je het bakt hoeft er geen vet/ olie in de pan. De pan goed heet laten worden en de rest gaat vanzelf. Het vlees is veel sneller gaar en bijzonder mals. Onlangs is bewezen dat het vlees het cholesterolgehalte omlaag brengt.

De Japanners noemen de runderen het kaviaar van het vlees.

In Japan worden de runderen gemasseerd, krijgen klassieke muziek te horen en drinken bier.

Op Heileuver drinken ze lekker gevitaliseerd water en lopen ze zomers in een malse groene wei. Verschil moet er zijn!

Kom nu naar onze boerderijwinkel en overtuig uzelf. In de stal kun u de dieren even over hun kop aaien en ze in levende lijve aanschouwen.

 Voor de kaas zijn de wagyu’s niet interessant. Ze geven slechts 5 a 6 liter melk per keer.

De fokkerij gaat rustig door. We hebben al 75% wagyu’s .  Onze Wanda’s,  Betjes en Geertjes krijgen een Aziatisch tintje. Moet kunnen in 2009!


Posted in Nieuws | Geen reacties »

« Previous Entries